จากโศกนาฏกรรมสู่ความหวังที่มองไปข้างหน้า
นักแสดงหญิง ยอมฮเยรัน เชื่อว่าแม้แต่ภาพยนตร์ที่พูดถึงโศกนาฏกรรมทางประวัติศาสตร์ที่เลวร้ายที่สุด ก็ควรจะมีแง่มุมที่มองไปข้างหน้าหลงเหลืออยู่บ้าง ในภาพยนตร์ดราม่าเรื่องใหม่ 'My Name' เธอได้ถ่ายทอดความคิดนี้ผ่านฉากสำคัญที่เธอบรรยายว่าเป็น "จุดสูงสุด" ของเรื่อง
ฉากดังกล่าวคือตอนที่ตัวละครของเธอเต้นรำ หรืออาจจะเรียกว่าเป็นการเคลื่อนไหวท่ามกลางความโศกเศร้าอย่างสุดซึ้ง ในทุ่งข้าวบาร์เลย์ขณะที่พระอาทิตย์กำลังตกดิน เธอต้องการให้ฉากนี้ไม่ได้มีเพียงแค่ความเศร้า แต่ต้องบอกทิศทางว่าเราจะเดินไปทางไหนต่อ เหมือนกับการที่เราเห็นต้นกล้าเล็กๆ เติบโตขึ้นมาจากกองเถ้าถ่านหลังไฟไหม้ป่า
เบื้องหลังความหมายของระบำกลางทุ่งข้าว
ในระหว่างการถ่ายทำ ยอมฮเยรันต้องพูดกับตัวเองเบาๆ เพื่อดึงอารมณ์ที่ซับซ้อนออกมา เธอเล่าว่าบางครั้งเธอก็พูดว่า "ฉันขอโทษ" ต่อเหยื่อผู้เคราะห์ร้าย หรือบางครั้งก็บอกว่า "ขอให้พวกคุณพักผ่อนอย่างสงบ" และ "ฉันจะจดจำพวกคุณไว้"
"ฉันต้องการให้ข้อความของหนังไม่ใช่การกล่าวโทษใคร แต่เป็นการชี้ทางให้เราก้าวเดินต่อไปข้างหน้า"
การสื่อสารผ่านท่าทางนี้เปรียบเสมือนการเยียวยาบาดแผลในใจ (Catharsis) ที่ไม่ได้มีไว้เพื่อลืม แต่มีไว้เพื่อให้มีแรงใช้ชีวิตต่อไปในอนาคตโดยไม่จมปลักอยู่กับความแค้น
'จองซุน' ตัวแทนแห่งความทรงจำและจิตวิญญาณเกาหลี
ในภาพยนตร์เรื่องนี้ ยอมฮเยรัน รับบทเป็น จองซุน หญิงสาวที่สูญเสียความทรงจำก่อนอายุ 8 ขวบ โดยมีฉากหลังเป็นเหตุการณ์จลาจลเชจู 3 เมษายน ปี 1948 ซึ่งเป็นหนึ่งในเหตุการณ์สังหารหมู่พลเรือนที่นองเลือดที่สุดในช่วงความขัดแย้งทางอุดมการณ์ของเกาหลี
เธอพยายามถ่ายทอดตัวละครนี้ในฐานะผู้หญิงและแม่ธรรมดาๆ ที่พยายามฝ่าฟันอุปสรรคในชีวิต การสูญเสียความทรงจำไม่ใช่สิ่งที่หยุดยั้งเธอได้ ซึ่งเปรียบได้กับจิตวิญญาณของชาวเกาหลีที่เผชิญหน้ากับประวัติศาสตร์อันเจ็บปวดอย่างตรงไปตรงมา
- บริบทประวัติศาสตร์: เหตุการณ์เชจู 4.3 (การปราบปรามทางทหารที่ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก)
- ลักษณะตัวละคร: แม่ที่เข้มแข็ง แฝงด้วยความอดทนและไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา
- สาระสำคัญ: การเผชิญหน้ากับความจริงคือจุดเริ่มต้นของการรักษาบาดแผล
คุณค่าที่เป็นสากลและการรักษาความสมดุลในชีวิต
เมื่อเธอเดินทางไปร่วมงานเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเบอร์ลิน เธอพบว่าผู้ชมชาวต่างชาติมีความรู้สึกร่วมกับหนังเรื่องนี้อย่างมาก เธอเปรียบเทียบกรุงเบอร์ลินกับหนังของเธอว่ามีจุดร่วมกันคือ "การรำลึกถึง" (Remembrance) ถึงความเจ็บปวดในอดีตเพื่อสร้างอนาคตใหม่
แม้ว่าในปัจจุบันเธอจะเป็นนักแสดงระดับซูเปอร์สตาร์จากผลงานอย่าง 'The Glory' หรือ 'Guardian: The Lonely and Great God' แต่เธอก็ยังคงรักษาความเรียบง่ายและไม่ปล่อยให้ชื่อเสียงทำให้ตัวตนเปลี่ยนไป เธอเปรียบการทำงานเหมือนการเดินบนเชือกที่ต้องใช้สมาธิและการรักษาจุดสมดุลอย่างมาก
"ฉันพยายามวางตัวเป็นกลางและรักษาสมดุลทางอารมณ์อยู่เสมอ ไม่ให้คำชมหรือคำวิจารณ์มาส่งผลกระทบต่อตัวตนข้างในมากเกินไป"
